AFM Records 2010

Μια επανασύνδεση των Burton C. Bell και Dino Cazares βρίσκεται στη λίστα μου με Χριστουγεννιάτικες επιθυμίες εδώ και κάμποσο καιρό και δεν νομίζω να είμαι ο μοναδικός. Έτσι το καταχάρηκα όταν ήρθε στα χέρια το τελευταίο άλμπουμ των Fear Factory,  Mechanize. Θα μπορέσουν να φτάσουν το επίπεδο που είχαν στα τέλη του '90? Το ελπίζω αλλά θα ήθελα ένα ακόμα Demanufacture, ή Obsolete, τα άλμπουμ που μου τους έκαναν γνωστούς σε μια δεκαετία που βομβαρδιζόμασταν από αηδίες grunge.
Το cd ξεκινάει με το πολύ χαρακτηριστικό Fear Factory στυλ  με το ομότιτλο κομμάτι Mechanize. Το Industrial Discipline είναι ένας δυναμίτης γιατί ο Bell έχει πάντα την δεξιοτεχνία με τις μελωδικές χορωδίες που λειτουργούν πολύ καλά με τα riffs των κιθάρων που είναι σήμα κατατεθέν του ιθύνων νου  Cazares. Τα Powershifter  και Christploitation είναι κομμάτια που ξεχωρίζουν, όπου τα φωνητικά του Bell είναι το ίδιο καλά (να μη πω καλύτερα) από ότι ήταν 15 χρόνια πριν και το περιεχόμενο των στίχων ήταν πάντα ένα προσόν για τη μπάντα. Το τελευταίο κομμάτι  Final Exit είναι μια υπόθεση μελαγχολίας που ολοκληρώνει αρκετά καλά το άλμπουμ. Η κιθαριστική μαγεία του Cazares μας έλειψε και παρόλο που τα τελευταία άλμπουμ ήταν συμπαγή, υπάρχει κάτι πολύ ιδιαίτερο σχετικά με την επιρροή του στον ήχο των Fear Factory.
Τελικά κατάφεραν αυτό που έλπιζα. Η επανένωση πυροδότησε μια πολύ δημιουργική και παθιασμένη μορφή επιστροφής. Είναι χωρίς αμφιβολία ένα άλμπουμ των Fear Factory, με την ίδια συνταγή όπως των κλασσικών τους αλλά ταυτόχρονα με την ανάλογη εξέλιξη που θα οδηγήσει τους Fear Factory ουρλιάζοντας στη νέα δεκαετία!

Nick Olden