Opeth are:

Mikael Akerfeldt (Vocals&Guitar)

Fredrik Akesson (Guitar)

Per Wiberg (Keyboards)

Martin Axenrot (Drums)

Martin Mendez (Bass)

Δεύτερη φορά των Σουηδών τιτάνων Opeth στην Ελλάδα μέσα στο 2009. Για έναν οπαδό τους τί άλλο θα μπορούσε να ήταν καλύτερο. Μακάρι αυτήν την μπάντα να είχαμε την δυνατότητα να την απολαμβάνουμε ακόμα πιο συχνά, αλλά ίσως με αυτόν τον τρόπο να διατηρείται η μαγεία κάθε φορά σε κάθε συναυλία τους. Μία μπάντα που δημιουργήθηκε την αρχή της δεκαετίας του ’90, και απο τότε με 9 δίσκους έχουν καταφέρει να φτάσουν στην κορυφή της progressive/death metal σκηνής. Το σκηνικό λοιπόν αυτήν την φορά ήταν ακόμα καλύτερο. Καταιγίδα στην Αθήνα, σκοτάδι και ένα πάρκινγκ ακριβώς απέξω απο το νεό Fuzz Club. Ελαχιστά εώς καθόλου βρεγμένοι λοιπόν κάνουμε την είσοδο μας στο μαγαζί, και μπροστά απο τα μάτια μου περνάνε εικόνες απο το παλιό και τεράστιο Ρόδον. Θετικότατα σχόλια για τον χώρο του νέου Fuzz Club, που άν είχε και λίγο καλύτερο εξαερισμό θα άγγιζε την τέλειοτητα (που λέει και κάποιος). Χωρίς κάποιο support οι Opeth εισέβαλαν στην σκηνή χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, και ξεκίνησαν την συναυλία κάπως διαφορετικά αυτήν την φορά, με το

καθηλωτικό  ‘Windopane’, με το οποίο η πλειοψηφία των οπαδών που είχαν ήδη γεμίσει τον κλειστό χώρο του Fuzz, άρχισε να χάνεται στην μελωδία και την μαγεία που για μια φορά ακόμα έδειχναν οι Σουηδοί να θέλουν να μας προσφέρουν απλόχερα. Η συνέχεια συνταρακτική με το ‘Ghost of Perdition’, να δημιουργεί πανικό και τα πρώτα headbangings είναι γεγονός. Με φοβερή όρεξη αυτήν την φορά, ίσως γιατί η συναυλία αυτή στη Αθήνα σήμαινε και το τέλος της τεράστιας περιοδείας για το ‘Watershed’, που είχαν ξεκινήσει και επιτέλους θα ξεκουράζονταν και αυτοί. Πάντως μόνο τιμητικό για την Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι κλείνουν εδώ την περιοδεία τους και μάλιστα ερχόμενοι για δεύτερη φορά. Το ‘Lotus Eater’ παίρνει την σκυτάλη και πλέον έχουμε μπεί για τα καλά στο κλίμα και απολαμβάνουμε τις μελωδίες να σκάνε σαν γροθιές στο πρόσωπό μας. ‘The Leper Afinity’ και ‘April Ethereal’ στην συνέχεια για να επιβεβαιώσουμε το πόσο πολύ έχουν δεθεί σαν μπάντα και όσο θυμάμαι τον Axe στα drums όταν είχε διαδεχτεί τον μέγιστο Lopez, τόσο διακρίνω μια φοβερή βελτίωσή του και ένα μοναδικό δέσιμο με τους υπόλοιπους όπως επίσης και του Akesson. Φυσικά, και ο Per Wiberg κάνει φανταστική δουλειά κατα την διάρκεια των συναυλιών με τα πλήκτρα του και με τα δεύτερα φωνητικά του, που γεμίζουν τόσο πολύ τα τραγούδια έτσι ώστε να ακούγονται ακόμα καλύτερα και απο τα άλμπουμς.  Η συνέχεια ιδανική με το καινούργιο ‘Hessian Peel’, όμως για μένα τα highlights της βραδιάς ήταν τα δύο επόμενα κομμάτια που ακολούθησαν. ‘Face of Melinda’ και ‘Reverie/Harlequin Forest’ οι τίτλοι και πλέον σαν ναρκωτικό όλοι μας έχουμε ναρκωθεί και παρακολουθούμε (ανατριχιαστικές στιγμές) την απίστευτη εκτέλεση αυτών των δύο κομματιών με τον Mendez να οργιάζει. Είναι λογικό όταν είμαστε στο τέλος μιας τόσο μεγάλης περιοδείας η απόδοση τους να είναι παρα πολλή καλή. Αυτό που θέλω να παρατηρήσω, είναι ότι όντως αυτή η μπάντα προοδεύει και βελτιώνεται διαρκώς. Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές συναυλίες τους, έχω διαπιστώσει τρομερή εξέλιξη στην τεχνική όλων των μουσικών, και όλο αυτό φαίνεται στο πώς συνδυάζονται πλέον σε πολύπλοκες συνθέσεις δείχνοντας μια χαρακτηριστική άνεση, αλλά επίσης απίστευτη βελτίωση έχουν τα καθαρά φωνητικά του Akerfeld στα live. Ο άνθρωπος δείχνει οτι δουλεύει πάνω σε αυτόν τον τομέα και σαν άγαλμα παρακολουθούσα την ερμηνεία του στο ‘Hex Omega’.

Κάπου εκεί δέιχνουν να τελειώνουν όλα, αφου ο frontman μας προιδεάζει για το τέλος. Όλα είχαν κυλήσει τόσο γρήγορα και ίσως εάν δεν έπιανε η κλασσική, θεμιτή όμως για να μην παρεξηγηθούμε, πολυλογία του Akerfeld στο ενδιάμεσο των τραγουδιών να προλαβαίναμε να ακούγαμε κιάλλα κομμάτια. Έτσι αχόρταγα λοιπόν τον ακούσαμε να μας εξυμνεί την Ελλάδα για τον τζατζίκι και για τις ελιές της, τον ακούσαμε να μας εξηγεί για το πώς έφτασε στα χέρια του το ‘April Ethereal’, όπου με βάση τα λεγόμενα του ήταν ένα κομμάτι γραμμένο για τους ABBA (!!), αλλά επειδή δεν μπορούσε ‘η ξανθιά με τον ωραίο κ..λο’, να τραγουδήσει τα brutal φωνητικά, το έδωσαν σε εκείνους και άλλα πολλά φυσικά με χιουμοριστικό ύφος. Οπότε όπως καταλαβαίνετε συζητούσαμε για ωραία θεματάκια ανάμεσα στα τραγούδια που ζέσταιναν ακόμα πιο πολύ την φιλική ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί εξαρχής.

Παρόλαυτα, έχοντας αποχωρήσει απο την σκηνή  πλέον, ο κόσμος συνέχισε με την απαίτηση του προκαθορισμένου encore, και οι ίδιοι με χαμόγελα και χειροκροτήματα ξαναβγήκαν και ήμουν σίγουρος πώς επειδή όπως προανέφερα επρόκειτο για το τελευταίο live τους, θα μας έκλειναν το show διθυραμβικά. Έτσι λοιπόν αναλαμβάνοντας τα όπλα τους (κιθάρες, μπάσο κτλ.), ο Akerfeld ρωτάει πιο κομμάτι θα θέλαμε και οι τίτλοι άρχισαν να πέφτουν ανελέητα πάνω τους. Καθότι όμως η πλειοψηφία ζητούσε το ‘Bleak’, δεν μας χάλασαν το χατήρι, και έπαιξαν περίπου μέχρι το μισό του και απροβάριστο παρακαλώ, υποσχόμενος πώς στην επόμενη συναυλία θα το έχει συμπεριλάβει στην λίστα. Και φτάνοντας στο τέλος λοιπόν, πολύ απλά προαναγγέλει τον τίτλο ‘Deliverance’ και ο χαμός ξεκίνησε από τις πρώτες γραμμές μέχρι τις τελευταίες. Οι παγκόσμια πλέον γνωστοί prog –sters με τα φολκ, τζαζ και ψυχεδελικα στοιχεία στην μοναδική μουσική τους είχαν ολοκληρώσει το σέτ τους και εμφανώς ικανοποιημένοι για ακόμα ένα υψηλού επιπέδου live βγήκαν όλοι στην σκηνή για τα τελευταία χειροκροτήματα.

Η αλήθεια  είναι πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω ένας αντικειμενικός κριτής συναυλίας των Opeth, αφού αποτελούν προσωπική αδυναμία πάνω απο δεκαετία πλέον, αλλά παρόλα αυτά θεωρώ πως ήταν μία συναυλία που ικανοποιήσε και τον πιο απαιτητικό οπαδό τους, και ειδικά αφου την προηγούμενη φορά που είχαν έρθει ο χώρος ήταν μέτριος με αποτέλεσμα να υπάρχουν κάποια προβληματάκια στον ήχο τους. Επίσης λόγω του ότι κάνανε promotion του Watershed, είχαν παίξει πολλά κομμάτια απο τον δίσκο ενώ τώρα ακούσαμε έπη όπως ‘Face of Melinda’ (δεν έχω λόγια ειλικρινά), και ‘Reverie/Harlequin Forest’. Σίγουρα κάποιοι θα επιθυμούσαν κιάλλα τραγούδια, όπως ολόκληρο το ‘Bleak’ ή το ‘Master Apprentice’, το ‘The Drapery Falls’ ή και το ‘Demon of the Fall’, αλλά πως να το κάνουμε, δυστυχώς μέσα σε 2 περίπου ώρες κάθε φορά δεν μπορούν να παίξουν όλα αυτά τα μακροσκελή αριστουργήματα. Γιαυτό και θα τους περιμένουμε να επιστρέψουν. Τέλος να πώ και ένα ευχαριστώ για τις φωτογραφίες στον Ηλία και την Γεωργία που εξαιτίας τους ευχαριστήθηκα ακόμα περισσότερο την συναυλία αφού είχα χρόνο για ανελέητο headbanging. J Και για όσους είναι αχόρταγοι και πέρα απο τις φωτό θέλουν να ακούσουν κιόλας, δείτε εδώ σε καλή ποιότητα το April Ethereal από το Fuzz. (" target="_blank">)

Καλό χειμώνα να έχουμε λοιπόν και όπως αναφέρει το μαγευτικό ‘The Leper Affinity’, ‘..We entered winter once again…’, περιμένοντας το 10 studio άλμπουμ τους.

Το playlist ήταν:

Windowpane – Ghost of Perdition – The Lotus Eater – The Leper Affinity – April Ethereal – Hessian Peel – Face of Melinda – Reverie/Harlequin Forest – Hex Omega

Break / Encore:

Bleak (Half) - Deliverance

N.M.